Uncategorized

Counselling နဲ့ ကိုယ်ပိုင်လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေခြင်း ဘဝရဲ့ အခက်အခဲတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ “ကျွန်တော်/ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာပဲ ပြောပြပေးပါ” ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ Counselling session ကို တက်ရောက်ဖို့ စဉ်းစားမိကြတာ သဘာဝပါပဲ။ Counselling ဆရာက တိုက်ရိုက်အဖြေမပေးဘဲ မေးခွန်းတွေပဲ ပြန်မေးနေတဲ့အခါ လူအများစုဟာ စိတ်ပျက်တတ်ကြပါတယ်။ ကိုယ်သိထားပြီးသားတွေကိုပဲ ပြန်ပြောနေသလို၊ အဝိုင်းလည်နေသလို ခံစားရတတ်ပါတယ်။တကယ်တော့ ဒါဟာ ပြဿနာကို ရှောင်လွှဲနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သင် လမ်းမပျောက်စေဖို့အတွက် ရည်ရွယ်ပြီး သေချာစဉ်းစား ပြုစုထားတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ သင့်ရဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲမှာရှိတဲ့ အဖြေတွေကို ပြန်လည်ရှာဖွေနိုင်ဖို့နဲ့ သင့်ကိုယ်သင် ယုံကြည်မှုတွေကို ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်ဖို့ ကူညီပေးတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အကြံဉာဏ်ပေးခြင်းထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော လုပ်ငန်းစဉ် လူအများစုက […]

Finding Peace in a World of Expectations “You have so many qualifications… you should be aiming higher!” “At your age, you should have achieved this by now!” Do you ever feel overwhelmed by the pressure from family or society to always be doing more? This week, we are looking at the balance between societal expectations

မျှော်လင့်ချက်များပြည့်နှက်နေသော လောကကြီးတွင် စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရှာဖွေခြင်း ဘွဲ့တွေ အများကြီးရထားတာပဲ… ဒီထက်မက ကြိုးစားသင့်တာပေါ့! ဒီအရွယ်ရောက်နေပြီ… ဒါတွေတော့ ပိုင်ဆိုင်သင့်ပြီလေ! ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ မိသားစုရဲ့ “နှမြောစရာကြီး” ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေ၊ “ပိုကြိုးစားပါဦး” ဆိုတဲ့ ဖိအားတွေကြားမှာ နားဝေတိမ်တောင် ဖြစ်ဖူးပါသလား? ဒီတစ်ပတ်မှာတော့ Societal Expectations (လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်များ) နဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ Inner Peace (စိတ်အေးချမ်းမှု) ကြားက လွတ်လပ်ခွင့်အကြောင်း ပြောပြပေးသွားပါမယ်။ Societal Expectations ဆိုတာ ဘာလဲ? လူမှုပတ်ဝန်းကျင်က သတ်မှတ်ထားတဲ့ “အောင်မြင်မှုစံနှုန်း” တွေပါ။ ဥပမာ- ရာထူးကြီးရမယ်၊ ငွေအများကြီး ရှာနိုင်ရမယ်၊ အမြဲတမ်း အလုပ်ရှုပ်နေရမယ် စတာတွေပေါ့။ အဲ့ဒီစံနှုန်းတွေအတိုင်း မရှင်သန်နိုင်တဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် “ညံ့ဖျင်းသူ” လို့ ထင်မြင်လာတတ်ကြပါတယ်။

Have you ever noticed that your brain remembers incomplete tasks far more vividly than the ones you’ve already finished? This concept, known as the Zeigarnik Effect, originated in the 1920s. Psychologist Bluma Zeigarnik observed that restaurant waiters could remember complex, unpaid orders perfectly, yet completely forgot the details as soon as the bill was settled. Why

Zeigarnik Effect – မပြီးပြတ်သေးသော အလုပ်များကို ဦးနှောက်က ဘာကြောင့် စွဲမြဲမှတ်မိနေသလဲ? ၁၉၂၀ ပြည့်နှစ်တွေက စိတ်ပညာရှင် Bluma Zeigarnik က စားသောက်ဆိုင်က စားပွဲထိုးတွေဟာ အော်ဒါမချရသေးတဲ့ စားပွဲတွေကိုပဲ အလွတ်ရနေပြီး၊ ပိုက်ဆံရှင်းပြီးသား စားပွဲတွေကိုတော့ ချက်ချင်းမေ့သွားတာကို တွေ့ရှိခဲ့ရာကနေ ဒီ Zeigarnik Effect ဆိုတဲ့ အယူအဆ စတင်ခဲ့ပါတယ်။ ဘာကြောင့် ဦးနှောက်က မပြီးပြတ်သေးတာတွေကို အပင်ပန်းခံပြီး Background မှာ Run နေသလဲ?  မပြီးသေးတဲ့အရာကို အန္တရာယ်လို့ သတ်မှတ်တဲ့ ရှင်သန်မှုဗီဇကြောင့်လည်းကောင်း၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တင်းမာမှုကို လျှော့ချပြီး မျှခြေပြန်ရှာလိုတဲ့ သဘာဝကြောင့်လည်းကောင်း မပြီးဆုံးသေးတဲ့ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေ၊ ပြောလက်စ စကားတွေ ဒါမှမဟုတ် ဖြတ်လက်စ ဆက်ဆံရေး (Unfinished

By Laynu Aye Ceri’s Sanctuary မနက်ခင်းတစ်ခုရဲ့အစမှာ ကြည်ကြည်လင်လင်နဲ့နိုးထလာရတယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်ကို ခံစားဖူးလား။ နေထွက်ခါစ မနက်ခင်းလေးတစ်ခုမှာ အိပ်ခန်းပြတင်းပေါက်ကနေ ဖြာကျနေတဲ့ အလင်းရောင်က ခန်းစီးအဖြူစလေးအပေါ် ကျနေတယ် လေလေးတဖြူးဖြူးတိုက်နေတာကြောင့် ခန်းစီး​လေးဟာ လူးကာလွင့်ကာနဲ့ မြင်ရတဲ့သူမှာ အနုပညာတစ်ခုကို ခံစားနေရသလို ဖြစ်နေတယ်  ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လေနုအေးရဲ့ထိတွေ့မှုကို အသေအချာလေးခံစားနေတဲ့ လူတစ်ယောက်က ပြတင်းပေါက်နားက ထိုင်ခုံလေးမှာ ကော်ဖီတစ်ခွက်ကို ဇိမ်ခံသောက်ရင်း ထိုင်နေတယ် ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ လွင့်နေတဲ့ခန်းစီးစလေးကိုကြည့်ရင်း သူအတွေးတစ်ချက်ဝင်လာတယ် ‘ငါ ဒီမြင်ကွင်းကို ရေးဦးမှပဲ’ ‘“တကယ်က ဒီအတွေးက ကျွန်တော့်အတွေးပါပဲ  ခန်းစီးစလေးက အဖြူရောင်လေးကိုမှ ဇာကွက်လေးတွေနဲ့ဆိုတော့ သူ့ဆီနေရောင်ခြည်ဖြာအကျမှာ ပေါ်လာတဲ့အရိပ်ကွက်လေးတွေက ဘယ်လောက်လှလိုက်လဲ မြင်ယောင်ကြည့်ပေါ့ဗျာ  ကျွန်တော်က ပန်းချီဆရာဗျ၊ ကျွန်တော့်အနားမှာ ဖြစ်ပျက်သွားသမျှအရာတွေ မြင်ကွင်းတွေကို ချက်ချင်းဆိုသလို

စာရေးသူ – Amara J စာရေးသူ၏ အမှာစာ ကျွန်မတို့ အားလုံးဟာ အပြင်ပန်းမှာတော့ ပြုံးရွှင်နေကြပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ တစ်ယောက်တစ်မျိုးစီသော ဆူးတွေကို သိမ်းဆည်းထားတတ်ကြပါတယ်။ တချို့ကလည်း အဲ့ဒီဆူးတွေနဲ့ သူတစ်ပါးကို ထိုးနှက်တယ်၊ တချို့ကလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ထိုးနှက်ရင်း နာကျင်မှုကို ခံစားကြရပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းက ကျွန်မတို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အမြဲ မြင်တွေ့နေရတတ်တဲ့ မိသားစု ဇာတ်လမ်းတွေ၊ လူသားတွေရဲ့ အတွင်းစိတ် ပဋိပက္ခတွေကို အခြေခံပြီး ပုံဖော်ထားတာပါ။ တစ်ခါတရံမှာ ဆိုးပါတယ်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာလည်း အခက်ခဲဆုံး အတိတ်တွေ ရှိနေတတ်သလို၊ အကောင်းဆုံးဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ထဲမှာလည်း သည်းမခံနိုင်လောက်တဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ ရှိနေတတ်ပါတယ်။ ဒီစာအုပ်ထဲက “သဉ္ဇာ” ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးဟာ ကျွန်မတို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နေ့တိုင်းတွေ့နေရတဲ့

ညနေခင်းရဲ့ နေရောင်ဖျော့ဖျော့က ဆိုင်အပြင်ဘက် ကို မှိန်ပျပျကျရောက်နေတယ်။လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲမှာတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပန်းကန်ချင်း ရိုက်ခတ်သံ၊ လူတွေရဲ့ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်သံနဲ့ အော်ဟစ်မှာယူနေတဲ့ အသံတွေက ဆူညံပွက်လောရိုက်လို့။ စားပွဲပေါ်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲက အငွေ့တွေကတော့ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီး အအေးဓာတ်က ခွက်နှုတ်ခမ်းဆီ ကူးစက်နေပြီ။ ဒီလို ဆူညံမှုတွေကြားထဲမှာမှ… ကျွန်တော် သတိပြုမိတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှု တစ်မျိုး ရှိနေတယ်။ အဲဒါက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကလာတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုမျိုးမဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ သူငယ်ချင်းဆီက ထွက်ပေါ်နေတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုပါ။ သူဟာ ခဏအကြာကအထိ အားပါးတရ ရယ်မောနေခဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ ငြိမ်ကျသွားတယ်။ ပြီးတော့ လေသံတိုးတိုးနဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးပြီး ငြိမ်သက်မူကို ပစ်ခွဲလိုက်တယ်။ “Trauma ဆိုတာကလေ… တကယ်ရော သက်သာနိုင်ပါ့မလား?” မေးခွန်းက

စာရေးသူ – Summer နွေး ရေခဲသေတ္တာထဲမှာနေလာတာ နွေးဘဝ တသက်တာပဲ။ အေးစက်တယ် မှောင်မဲတယ် လူမမြင်ကွယ်ရာ အအေးခန်းတခုထဲမှာပေါ့။နွေးကိုယ်တိုင်လဲ နာမည်က နွေးဆိုပေမယ့် မနွေးထွေးနေဘူး။ အေးစက်စက်ပဲ.. ငယ်ငယ်ထဲက အေးစက်စက်ပဲ ကြုံလာခဲ့တော့ ဒါကိုပဲ သင်ယူလာခဲ့တာလေ။ နွေး ဘယ်လို နွေးထွေးရမယ်ဆိုတာကို မသိဘူး။ လူတွေအမြင်မှာ နွေးဟာ အစစအရာရာ အဆင်ပြေနေတယ် ပျော်နေတဲ့ပုံပေါက်တယ် စိတ်ညစ်တယ်ဆိုတာကို မသိဘူးလို့ထင်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် နွေး ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ နေတာကိုတော့ ဘယ်သူမှမသိကြဘူး။ နွေးရဲ့ အိမ်ဟာ ရေခဲသေတ္တာကြီးလိုပဲ အေးစက်တယ်။ အဖေဟာ သမီးမိန်းကလေးတွေရဲ့ အချစ်ဦးလို့ ပြောကြပေမယ့် နွေးအတွက်တော့ အဖေဟာ ရေခဲသေတ္တာပဲ။ သမီးအပေါ်မှာ အေးစက်တယ် မာကျောတယ် ဝေးကွာနေတယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်တွေပဲ ပေးခဲ့တယ်။ တရုတ်မိသားစုမှာ သားယောကျာ်းလေးဟာ

Understanding Behavioural Addiction  Have you ever found yourself scrolling through your phone when you didn’t really want to? Or perhaps you’ve felt a pang of regret after a shopping spree, only to find yourself browsing again the very next day? It’s important to know that this isn’t a sign of “weakness.” It’s actually down to